Na een heerlijk diner
in de stad, komen we thuis en als we eenmaal in bed liggen en ik denk veilig
en wel te zijn moet ik de cane gaan halen van Meester Bert.
Totaal overvallen en met protest, (heel naïef was ik er vanuit gegaan dat
het spel alleen in de kamer plaats vond en niet in de slaapkamer) ga ik de cane
halen. Ik moet op mijn buik op het bed gaan liggen en met vol ongeloof incasseer
ik 2 slagen van het kreng. Met een gemene lach in zijn stem hoor ik hem vragen
hoeveel ik er nu nog tegoed heb. Ik weet : "nog vier Meester" uit
te piepen of ik voel er nog twee op het onderste randje van mijn billen/ bovenbenen
terecht komen. "Zo deze waren een cadeautje voor mij en gaan niet van de
hoeveelheid af" hoor ik hem zeggen. Het volgende moment jaagt me echt angst
aan. "Ga op je rug liggen hoor ik hem zeggen" en dreigend hangt de
cane boven me. Mijn god, niet op mijn bovenbenen, niet op mijn kruis! Zachtjes
komt de cane op de binnenkant van mijn dijen terecht, de pijn is het niet, maar
de angst en de dreiging laten me rillen van de zenuwen en spanning. Meester
Bert pakt me beet en knuffelt me en brengt me weer tot rust. Heerlijk vind ik
deze momenten en langzaam voel ik me weer tot rust komen. Maar het is nog niet
afgelopen, hard komt zijn hand op de linkerborst neerkomen en tevreden en vol
genietend constateert Meester Bert dat ik zo lekker kleur! De rode striemen
staan er inderdaad op en een blauwe plek is al op komst. Dan draait hij om en
haalt uit om mijn rechterborst te slaan. En dan hou ik het niet meer, de dreiging
van de klap aan zien te komen, de angst voor de pijn laten me in een reflex
afweren en hou met mijn arm zijn slag tegen. Kil en dominant beveelt hij me
mijn arm weg te halen en hem stil te houden, weer haalt hij uit en weer beweeg
ik met mijn arm. Nogmaals hoor ik zijn snijdende stem en het bevel mijn arm
weg te halen, ik voel me zo klein en zo kwetsbaar, en verwarrend genoeg zo veilig.
Dit zijn de momenten dat ik echt moet overgeven, echt geen macht, geen wil of
wat dan ook nog heb. Dit zijn de momenten waar ik het gek genoeg voor doe! Met
een vlijmscherpe pijn komen de slagen ook op deze borst neer. Ook nu is de pijn
bijna niet te verdragen. En toch weer voel ik geen moment van grens, geen moment
van het spel te moeten stoppen. Hierna volgt er een heerlijke vrijpartij waar
ik alle spanningen in kwijt kan en me eindelijk en volledig kan ontspannen.
Eenmaal in zijn armen, voldaan en heerlijk ontspannen, besluit ik mijn vrouwelijke
charmes in de strijd te gooien en vraag aan Meester Bert dat de rest van de
slagen met de cane nu wel kwijtgescholden waren. Aiiiiii, had ik dus beter niet
kunnen doen. Weer die scherpe stem, weer die kille blik en ik heb er 2 bij,
dus sta ik weer op nog zes slagen te goed! Onschuldig geef ik aan dat ik me
hier in de slaapkamer veilig kon voelen en heel fijntjes, terwijl ik warm en
besloten in zijn armen lig, wordt er mij aan de hand van allerlei praktijkvoorbeelden
uitgelegd dat ik nergens, maar dan ook nergens veilig zal zijn. De rest van
de nacht slaap ik heel licht en ben me constant zijn aanwezigheid bewust. De
herinneringen en nieuwe fantasieën bespringen me aan alle kanten en weer
kan ik het niet laten om hem wakker te maken voor de volgende vrijpartij...:-)
Hoe het verder ging?.. Misschien vertel ik dat nog weleens...
|
<
|
 |
E-mail
reacties mail@mrbert.nl