Dan word ik niet zo snel afgeleid en sta ik niet continue
iedereen in de gaten te houden :-)
Meester loopt helemaal naar achteren, waar twee kruizen op het podium staan.
“Mijn God” denk ik, “moet het nu zo in het volle licht, op
een podium?” Vrouw-eigen denk ik, een probleem maken van vol licht. Maar
mijn Meester maakt er totaal geen probleem van, dus mag ik mooi plaatsnemen
van hem.
Terwijl Meester zijn koffertje opent, geeft hij mij de opdracht om mij geheel
uit te kleden * slik * “uhhhh, helemaal Meester?” Eén blik
doet wonderen en geheel naakt (op mijn kousen na) sta ik voor hem (en al die
anderen die nu verlekkerd richting podium kijken).
Meester zet mij nu met mijn tieten en buik tegen het metalen kruis aan (lekker
koud, Meester) en begint mijn polsen en onderarmen volledig vast te binden hieraan.
Terwijl hij zo bezig is, kan ik het natuurlijk niet nalaten om met wurmen en
wrikken te voelen hoe vast ik sta. Zeer vast dus!!!
Met verschillende zwepen én Meesters handen wordt zowel
de voorkant als de achterkant van mijn lijf bewerkt. En waar ik mij nu (alweer)
voor schaam, is het feit dat ik dan niet meer precies kan opnoemen welke zwepen
e.d. Meester nu heeft gebruikt. Het lijkt dan net alsof ik de dingen zomaar
vergeet of dat het niet belangrijk zou zijn wat Meester gebruikt. Maar dat is
het em nou net, het is juist hartstikke belangrijk en meestal als Meester mijn
geheugen opfrist, kan ik alleen maar beamen wat hij zegt.
Maar voor mij, in mijn herinnering, lijkt het op een heerlijke zwoele, harde,
gemene en genotsvolle deken waarin ik gewikkeld was en pas weer uitgekomen ben,
nadat Meester zijn koffertje sloot.
Zoveel indrukwekkende en vaak pijnlijke, maar ook heerlijke gevoelens maken
gewoon dat mijn hersens stoppen met opslaan van gegevens en alleen maar subbig
en met verlekkerde blik mijn Meester aankijken. Of de pijn over me heen laten
komen en in gedachten zo ontzettend blij zijn met het feit dat Meester zo meesterlijk
is. Vraag me niet hoelang ik zo heb gestaan, want bij voorbaat kan ik je al
vertellen dat ik wel wat beters te doen had dan op de klok te kijken :-) Tijd
op zich doet er ook niet toe bij zulke gevoelens, het gevoel op zich telt!
Mijn bewustzijn van de omgeving kwam weer terug toen ik mijzelf terugvond aan
Meesters voeten, hem bedankend en zijn voeten kussend. Zijn handen strelend
over mijn hoofd en lijf voelend en hem nog een dikke kus gevend toen hij zich
voorover boog. Ik moest Meester volgen naar een lager gelegen gedeelte, waar
de eerder genoemde tafels stonden en daarnaast een lange bank. Op die bank zaten
twee stelletjes, het ene stelletje was met zeer ontuchtige handelingen bezig
en dat was wel een lekker gezicht :-) Meester zette zijn koffertje neer en ging
zitten, ik mocht plaatsnemen op de grond tussen zijn benen in. Zijn rok werd
nu opzij geschoven en ik zag me daar een lekkernij tevoorschijn komen! “Doe
je best maar, slavin. Verwen je Meester ook maar eens behoorlijk, dat heb ik
wel verdiend”
Nou, dat was natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd en gulzig sloot ik mijn
lippen om de Meesterlijke staaf. Ik hoorde Meester grommen diep vanuit zijn
keel en toen ik opkeek, zag ik hem genieten. Vanuit mijn ooghoeken zag ik de
stelletjes af en toe meekijken én genieten en dat spoorde mij nog meer
aan om Meester te verwennen. Helaas trok Meester zich nu terug en deed zijn
rok weer goed. Dat vond ik wel jammer zeg, het smaakte net zo lekker. “Zoek
maar een geschikte tafel uit, raven. En ga er maar overheen gebogen staan”
gebood Meester nu. * kloink *
Ik keek naar beide tafels en besloot de minst verlichtte uit te kiezen. Ik was
inmiddels al wel behoorlijk geil geworden, maar koos toch liever voor wat meer
duisternis. Al snel voelde ik dat Meesters heerlijke paal van achteren in mij
schoof en dat was me een geil genoegen. Om mij heen hoorde ik heftig kreunen
en zuchten van verschillende mensen, muziek op de achtergrond en de handen van
Meester kneedden mijn kont. Ik sloot mijn ogen van genoegen en ging mee op zijn
ritme van stoten.
Opeens voelde ik dat niet alleen Meesters handen aan mijn lijf zaten. “Owjee,
ik voel nog een paar handen op mijn rug, aan mijn tepels. Van wie zouden die
zijn??”
|
<
|
 |
E-mail
reacties mail@mrbert.nl