Ik voelde mij genaaid, voor de gek gehouden en voor
joker liggen. Eerst van plan zijn om te tellen, het vervolgens gewoon domweg
vergeten en vervolgens afgerekend te worden op een geschat aantal, terwijl Meester
zelf niet eens had geteld! Nu had ik natuurlijk wel een bijdehandte opmerking
kunnen maken, maar tja...dat doe ik eigenlijk wel vaker en daar word ik dan
op afgerekend (uiteraard). Nu echter zat ik niet echt te wachten op eventuele
verdubbeling van caneslagen, dus hield ik mijn mond maar en zuchtte ik eens
diep. Ik hoorde Meester rommelen bij Zijn koffer en ik voelde een rare spanning
naderen, wat ik altijd krijg als ik weet dat de cane eraan komt. Ik haat de
cane, maar ik hou er ook van, hoe dubbel is dat altijd. "En verlang je er al
naar, raven?" hoorde ik Meester nu vragen en ik probeerde er, zoals bijna altijd,
onderuit te komen bevestigend te antwoorden. "Goed, je krijgt er acht, zoals
ik al eerder zei. Tel maar netjes mee.." 'God, wat vernederend dat ik zoveel
van dat vervloekte ding hou...' Met pijn en moeite telde ik de acht slagen mee
en iedere keer weer kwam de pijn vertraagd op. De eerste 2 seconden leek het
nog mee te vallen, maar dan sloeg de cane pas echt toe en voelde ik de echte
pijn ervan. Gelukkig was Meester zo 'lief' mij rustig te slaan met de cane,
zodat ik de echte werking ervan kon voelen. Toen ik bij 'acht' was, bedankte
ik Meester snel en wilde ik mijzelf eventjes heeeel zielig vinden vanwege de
pijn. Maar wat schetste mijn verbazing?? "Zoooooo, dat waren er acht op je rechterbil,
raven. Maar dat was alleen de rechter, de linker krijgt er natuurlijk ook acht
te voelen.
Ben je er klaar voor, raven?" 'Ohhhhhhhhhh, krijg ik er nu nog meer, Meester??
Ik heb er toch al acht gehad? Moet het op allebei dan? Moet het echt, Meester?
Dat is toch niet eerlijk?? jammerde ik. Meester was onverbiddelijk en genoot
van het spelletje wat Hij met mij speelde. Hij liep om het bed heen, zodat mijn
linkerbil makkelijk te bereiken was voor Hem. Toen de eerste caneslag mijn linkerbil
raakte, voelde ik mijzelf enigszins wegzakken alsof een warme pijn door mijn
hele lijf trok. Wel kon ik er nog voor zorgen dat ik meetelde met de slagen,
bang als ik was voor nog meer caneslagen. Zuchtend, steunend en lijdend onderging
ik Meesters genot op mijn geheel eigen wijze en ik prees mijzelf gelukkig. Nogmaals
bedankte ik Meester en mijn stem klonk al stukken minder krachtig of brutaal
als tevoren. Weer hoorde ik Meester rommelen bij Zijn koffer, maar nu voelde
ik koelte aan mijn billen. Alleen was dit maar van korte duur want een snijdende,
warme pijn kwam ervoor in de plaats en ik herkende dit als het zoete venijn.
Zo noem ik de paardeharenzweep van Meester..een zoet venijn. Dat is één van
die heerlijke folteringen waarop ik zelfs kan klaarkomen en Meester geniet daarvan.
Gelukkig drong dan ook tot mij door dat Meester zei: "Je mag, raven" Ik zat
aan het topje van pijn verdragen en juist dat aan de top zitten zorgde ervoor
dat ik grommend en kronkelend klaarkwam. En juist door dat kronkelen voelde
ik weer des te meer dat mijn handen vastzaten en ik ook daar beperkt werd in
mijn bewegingen. Een storm raasde door mijn lijf en deed mij naar adem happen.
"Stop alsjeblieft niet, doorgaan Meester!" zou ik willen schreeuwen en nog een
keer kwam ik klaar en voelde ik mijn lijf schudden op het bed. Nadat mijn storm
was uitgeraasd merkte ik dat Meester mijn handen en voeten losgemaakte en naast
mij kwam zitten op het bed. Na zoiets heb ik altijd veel behoefte aan lichamelijk
contact met Hem en ik kan dan gewoon niet stoppen met zoentjes geven waar ik
maar kan :-) "Zo, dit was een lekkere afstraffing van jouw soms wat uitdagende
gedrag, raven" grinnikte Meester en Hij nam mijn zoentjes en bedankjes hiervoor
in ontvangst en terloops likte ik nog wat zweepdruppeltjes van Meesters voorhoofd.
Langzaam kon ik nu opstaan van het bed en zag ik Meester Zijn spullen weer in
de koffer stoppen, evenals mijn kleren. Ik keek wel eventjes verbaasd, want
moest ik nu geheel naakt naar beneden?? Maar nee, ik moest nu naast het bed
blijven staan met mijn armen omhoog, terwijl Meester nu een heeeel lang touw
in Zijn handen had. Hij wilde nu een nieuwe manier van bondage uitproberen,
dus gebood Meester mij rustig te blijven staan en mee te bewegen waar nodig.
Zodra het touw mijn lichaam raakte en het strakker trok, voelde ik een heerlijke
rust over mij heen komen. Maar ook wat pijnlijke momenten, want het touw ging
over mijn nog nagloeiende huid heen en dat voelde ik goed. Het touw ging ook
tussen mijn benen door en drukte geil tegen mijn klit aan en trok mijn billen
omhoog. Het leek alweer of ik ging zweven, zeker toen Meester dichtbij mijn
gezicht stond en ik Zijn warme adem voelde. Als vanzelf sloten mijn ogen en
tuitte ik mijn lippen, om zo te proberen een kus te krijgen van Hem (die ik
eigenlijk ook altijd krijg). Steviger en strakker werd de bondage, die mijn
gehele bovenlijf omsnoerde. Moeilijker werd het wel om gewoon adem te halen,
dus probeerde ik zoveel mogelijk vanuit mijn onderbuik adem te halen. Een andere
Meester met zijn slavin keken ook toe hoe Meester deze prachtige bondage aanlegde
en dat gaf mij een gevoel van trots. Trots als Meesters werk bewonderd wordt
en door anderen geprezen. En als juist dan op zo'n moment alleen maar over de
bondage wordt gesproken en niet over mij, krijg ik helemaal een apart gevoel
over mij heen. Dat ik hierin onbelangrijk ben, ondergeschikt aan hetgeen Meester
zelf doet, maakt dat ik een heel voldaan gevoel krijg als slavin. Ik ben er
voor Hem, om Hem ten dienste te staan, om Hem ter wille te zijn en zo wil ik
ook zijn, van en voor Hem. Ik dwaal af...
|
<
|
 |
E-mail
reacties mail@mrbert.nl