Je sluit een klein kastje voor stroom pulsen aan met draden op de plakkers en ik kijk gelaten wat je allemaal aan het doen bent. (wat kan ik anders, weet ik….maar geestelijk laat ik het toe, ik weet dat ik altijd een stopwoord heb). Ik blijf in gedachten sowieso gefixeerd op het tasje, waarvan ik denk dat er naalden inzitten. Ik voel mijn poriën openstaan, ik voel mij op scherp staan om te gillen als er daadwerkelijk naalden uitkomen. Maar ik stop niet! No way, Master :o)
De eerste stroomstootjes zijn vast om
mij een beetje te laten wennen maar ze geven zo te zien nog niet het door Jou
gewenste resultaat. Ik begin me zelfs een beetje te onspannen en denk nog even
Pff daar mom ik goed mee weg:-) Maar volgens mij had Jij dat door en je pakt
weer het tasje en nu breekt er ineens voor mij opnieuw nu een nog spannender
moment aant. Zitten er dan toch nog naalden in????
Ik zie dat wat er uitkomte zeker geen naalden zijn en slaak een bijna onhoorbare
zucht van verlichting, nee dus :o) pffftttttt…..l Lig ik me daarvoor in
de stress te werken?? Schijterd, zeg ik tegen mijzelf…je wil toch zo graag
verder gaan, harder gaan, meer over hebben voor je Meester?? You and your big
mouth…. Waarom dit nou zo blijft trekken en afstoten tegelijkertijd…ik
weet het niet..
Uit het tasje haal Je nu een klein metalen eitje,
wat Je inbrengt bij mij en nog wat meer draadjes, die aangesloten worden
op plakkertjes. Maar ook aangesloten op die venijnige r*t klemmen op
mijn tepels, die bankschroefjes….owwwwww Nu ben ik stil, afwachtend en
berustend…voor een moment…totdat Jij de ‘spanning’
wat meer gaat opvoeren. |
 |
Een fellere stroomstoot door mijn tepels doet mijn lijf wegdraaien, kronkelen
zover mogelijk.
“Draai je terug” zeg Jij en ik luister.
Mijn klit krijgt nu zachte, kloppende stroomstootjes. Wanneer ik de eerste stootjes
voel, geef ik een gilletje als reactie, maar het valt eigenlijk wel mee. Het
kloppende gevoel maakt dat ik een warm, verlangend gevoel in mijn onderbuik
voel. Maar nu ga Je verder en ik voel meer en meer tintelingen, stroomstoten
en gevoelens door mijn lijf schieten. Ik probeer te ontdekken aan mijn lijf
of Je soms ook iets IN mijn kontgaatje hebt ingebracht, maar ik kom er niet
achter. Het is gewoon het gebied rondom wat ik voel. Ik kan het niet precies
plaatsen en dat maakt mij een beetje angstig.
Maar nog steeds geen stopwoord, no way :-Þ Ik
wil verder, niet toegeven aan mijn angstige gedachten, maar toegeven aan Jou,
hoe ver Jij wilt gaan, wat Jij ermee wilt doen.
Je verzet wat plakkertjes rondom mijn klit, mijn piercings en draait de stroom
weer wat omhoog. Ik zie de lampjes van het verdomde/geliefde kastje flikkeren,
vervloek inwendig dat ‘stomme kerstboomlampjes-ding’ en probeer
mij in te stellen op wat komen gaat, wat niet lukt natuurlijk.
Nu voel ik weer gemene stroomstootjes door mijn tepels jagen, dan weer op mijn
klit, mijn kontgaatje en ik piep, draai, kerm, kronkel en kreun dat het een
lieve lust is.
Ik kijk in Jouw ogen en zie de door mij geliefde flikkering
erin, een onheilspellende blik voor beginners, maar ik weet dat ik dat niet
meer ben. Maar zo voel ik mij wel nu en probeer in Jouw ogen te zien wat Jij
ziet: een mens, een slavin, geheel van Jou, Je kunt ermee doen wat Je wilt en
nu ligt ze te kronkelen op Jouw bed, door middel van hetgeen Jouw evil mind
wil doen.
De macht die uit Jouw ogen spreekt, de vastberaden trek rondom Jouw mond, Jouw
doelbewuste handelingen…maken mij week, maken mij onderdanig, zo onderdanig
als ik moet en wil zijn. Altijd onderdanig aan Jou, maar ook ik ben vastberaden.
Vastberaden door te gaan, vastberaden dit te ondergaan, te voelen, te ervaren
en Jou ervoor te kunnen bedanken. Omdat ik dat nou eenmaal zo voel, omdat ik
weet dat Jij dit zo voelt, omdat het zo is :o)
Ik zie een glimlach om Je mond verschijnen, eventjes
denk ik dat Je gaat zeggen dat het ‘genoeg is geweest voor nu’.
Te haastig denk ik: mooi, dit heb ik dan even gevoeld, dan weet ik dat ook weer.
Te haastig denk ik: t was eng, t was spannend, maar veilig genoeg.
Maar ik weet van mijzelf dat ik eigenlijk verder wil gaan, voelen wanneer het
eigenlijk echt TE veel is, TE pijnlijk, TE eng. Welke grens er ook is op welk
gebied….ik wil het voelen, ik wil het ervaren, op mijn bek gaan misschien,
maar ik wil het weten….welke grens heb ik? Welke ‘zwakke plek’
heb ik?
|
<
|
 |
E-mail
reacties mail@mrbert.nl