Op dat moment vroeg ik of ik soms iets mocht zeggen,
aangezien mijn toverdoosje nog gevuld was ?
Enigszins verrast keek Meester mij aan en knikte ter goedkeuring.
Ik schoof iets achterover, keek de kamer rond om de
aanwezigen nu wel in de ogen te kijken en voelde eventjes pijnlijk glimlachend
over mijn billen, terwijl ik *autch* zei. Ik keek weer naar Meester en zei:
“Meester kan soms toveren. Toveren met woorden, met blikken of met gebaren.
Soms gebruikt Meester iets daarbij, lijkt het alsof hij uit een hoge hoed tovert.
Slavinnen kunnen soms ook toveren, alleen heeft een slavin geen hoge hoed. Een
slavin heeft eigenlijk niets. Kijk mij, ik ben naakt en kan nergens iets uittoveren.
Alhoewel…nergens???” Ik spreidde nu mijn benen en haalde het plasticje
met daarin het papiertje uit mijn toverdoosje. Ik haalde het plastic eraf, liet
het nog grijnzend langs mijn neus gaan om mijn geur op te snuiven en wikkelde
het papiertje open. Ik las mijn gedichtje aan Meester voor en zag Hem luisteren
en grijnzen.
Toen ik klaar was, knikte Meester mij toe en vroeg een van de aanwezigen het doosje met de collar en boeien te overhandigen. Het was stil nu in de kamer toen Meester het doosje opende en de polsboeien er eerst uithaalden om deze mij 1 voor 1 om te doen. Daarna boog ik mijn hoofd en kreeg ik Zijn collar om.
Ik voelde tranen prikken achter mijn oogleden, een brok zat in mijn keel en
met mijn hand voelde ik mijn hals… de collar zat erom ?
Meester en ik kusten elkaar nu en de aanwezigen klapten. Zo ontroerend en mooi
dat het was. De blik van Meester deed mij bijna smelten en heel eventjes wenste
ik iedereen beneden..grijns.
Nu mocht ik van Meester iedereen de collar laten zien en op mijn knieen ging
ik iedereen langs, trots als een pauw en diep geroerd. Daarna feliciteerde iedereen
Meester en mocht ik nog met de collar op de foto.
Ik haalde diep adem, kuste Meester nogmaals en Meester gaf nu het sein allemaal
naar beneden te gaan, aangezien de champagne wachtte. Die smaakte ons uiteraard
heel goed en ik voelde mij alsof ik op een roze wolk zat (ja Meester, een ROZE
wolk…ik weet wat ik nu zeg ? )
De kado’s werden uitgepakt en bewonderd, de spanning kon van ons afglijden
en we genoten van de rest van de avond, die onvergetelijk was.
Het vervolg van de collaring begon de volgende dag
bij de tattoeage-shop, alwaar nu de tag van Meester, met daarin Zijn initialen
en het jaartal van collaring mijn rechterschouder zou gaan sieren.
Nog eventjes vroeg ik mijzelf of ik het echt wilde, of ik er echt achterstond.
Of ik zo’n definitief teken van bezit zijnde op mijn lijf zou willen hebben.
Mijn antwoord bleef overtuigend ‘ja’, dus kon de tattoeerder zijn
gang gaan. Een afdruk werd gemaakt van het ontwerp van Meester, de inkt en rest
van benodigdheden werden klaargezet en ik kon gaan zitten. Mijn blik ging naar
Meester en ik bedacht mij dat ik inderdaad zoveel van Hem hou, dat ik dit wil
doen voor Hem. Iedereen mag zien wat voor verbintenis wij hebben, wat voor gevoel
wij delen en hoe wij dat zien. Iedereen mag weten dat ik, raven…eigenwijs,
onafhankelijk, ongrijpbaar en wars van regels, mijzelf heb gegeven aan een man
die alles voor mij betekent, die in staat is mij gelukkig te maken. En dat ik
Hem heb toegezegd altijd mijn uiterste best te zullen doen Hem gelukkig te maken
en te houden.
Dit onuitwisbare teken van Meester zal ik met liefde
en trots dragen en tonen, als bewijs voor iedereen dat ik van niemand anders
ben dan van Hem.
|
<
|
 |
E-mail
reacties mail@mrbert.nl