Ik trok mijn kleding geheel uit, slechts mijn halsband en polsboeien
sierden mijn lijf nog. De ketting werd aan mijn halsband vastgemaakt en ik vertelde
siss wat mijn verrassing voor de avond zou zijn.
Ik wilde namelijk ook iets kunnen zeggen ten overstaan van iedereen, mijn gevoel
voor Meester laten spreken en dat uiteraard op geheel eigen wijze doen. Nu had
ik een klein gedichtje gemaakt en op een klein papiertje geschreven. Maar aangezien
ik natuurlijk naakt was, had ik ook geen zakken om het in te doen. Mijn ondeugende
gedachte was dan ook om het papiertje in plastic te wikkelen en in mijn ‘toverdoosje’
te stoppen. Niemand zou het dan zien bij binnenkomst en wanneer het moment daar
was, zou ik het eruit vissen. Siss moest uiteraard lachen om dit idee en was
benieuwd wat ik zou zeggen.
De klok tikte door, af en toe hoorden we wat gestommel beneden en door mijn
schrikreactie daarvan, viel ook siss meteen stil in ons gesprek. Wanneer dit
vals alarm bleek te zijn haalden we bijna gek genoeg opgelucht adem dat er nog
niets gebeuren zou, maar aan de andere kant konden we eigenlijk niet wachten
totdat er wat gebeuren zou.
Achter de deur stonden we eigenlijk al klaar voor een klop op de deur, ten teken
dat het ging beginnen, al kletsend en zenuwachtig lachend. Maar toen de klop
op de deur eenmaal kwam, gaven we beiden een gilletje van schrik. Haar man stak
zijn hoofd om de deur en zei: “Nog 10 seconden, wanneer ik verdwenen ben
in de speelkamer, kunnen jullie komen” …slik….. ik vond het
eng, spannend, mooi, ontroerend, huiveringwekkend, idioot, geweldig….noem
alles maar op…het bracht mij bijna van mijn stuk.
Ik ging op mijn handen en knieen, siss gaf me een kus
en wenste mij veel geluk en sterkte en ze nam de ketting in haar hand. Zij zou
mij lopend voorgaan naar de speelkamer, waar Meester en de gasten inmiddels
al wachtten op onze binnenkomst. Ik zuchtte diep, bedacht mij nogmaals dat ik
het echt wilde en begon met kruipen. Die paar meters kruipen naar de voeten
van Meester, kwamen mij voor als kilometers lang kruipen voor 16 miljoen mensen
in dat hele kleine landje. “Tjonge”, bedacht ik mijzelf…”Meester
is wel heel bijzonder dat ik, raven (door anderen ontembaar en wild genoemd)
kruipend en naakt mijzelf ga geven”
Halverwege de gang hief ik mijn hoofd op om een blik in de speelkamer te werpen,
hoorde de passende sfeervolle muziek en zag de benen van de aanwezigen en voeten
van Meester. Hoger durfde ik eigenlijk niet te kijken, aangezien ik nu niemand
in de ogen kon kijken, slechts Meester. Slechts alleen Meester mocht van mij
nu mijn nederigheid en onmetelijke kwetsbaarheid op dit moment zien, dus kroop
ik met gebogen hoofd de speelkamer in en ging op mijn knieen zitten toen siss
de ketting, met mij eraan vast, overhandigde aan Meester.
Ik richtte mijn blik op Meester en in een seconde verdwenen
mijn zenuwen, rechtte ik mijn rug en hief mijn hoofd op naar Hem. Normaal gesproken,
wanneer ik geknield voor Meester zit, moet ik mijn benen wijdbeens hebben, open
en toegankelijk voor Hem. Maar ik wist natuurlijk dat ik nog een leuk kadootje
in mijn toverdoosje had zitten en was bang dat Meester te vroeg hiervan iets
zou zien. Ik wilde mijn benen gesloten houden, maar Meester wierp een blik op
mij en mijn benen. Als vanzelf spreidden mijn benen zich. Met mijn handen er
een klein beetje voor, hoopte ik maar dat Meester nog niets zou zien.
|
<
|
 |
E-mail
reacties mail@mrbert.nl