Dat was voor mij een moment dat ik eindelijk eventjes een beetje rust in mijn
lijf kreeg, Meesters gezicht even te zien, Zijn handen te voelen en Zijn stem
te horen. Tijdens de rit naar een nabijgelegen supermarkt konden we eventjes
praten over de op handen zijnde collaring, maar ook de afgelopen dagen van spanning
bij beiden, alleen beiden op een andere manier natuurlijk.
In de supermarkt zelf leken we uiterlijk een heel gewoon stelletje dat de boodschappen
ging doen, maar innerlijk waren we beiden in gedachten bezig met het Moment!!
Toen we uiteindelijk alle boodschappen hadden gedaan en deze hadden opgeruimd,
probeerde ik mij eventjes te concentreren op wat huiselijke bezigheden, zoals
de donkerrode rozen in een vaas zetten, de kamer in orde brengen en daarna samen
eten.
Echter voor het eten had Meester nog eventjes fijntjes
mijn zenuwen weer in beroering gebracht door te wijzen op een ijsemmer die naar
de speelkamer moest. Ik zal vast een vreselijk verbaasde blik hebben gegeven
toen Meester dit zei, want hij grijnsde dat er ditmaal geen ijsblokjes in gingen,
maar iets anders……. “Wat dan, WAT dan???????” dacht
ik alleen maar.
Na het eten gingen wij ons gezamenlijk verkleden voor de avond, Meester had een mooi zwart satijnen overhemd aan boven zijn zwartleren broek, ikzelf mocht mijn zwartleren corset aan met daaroverheen een zwart doorschijnende rok met kraaltjes, uiteraard gecompleteerd met zwarte kousen. Nu mocht ik ook voor de laatste keer de “algemene” halsband en polsboeien aan, die ik het afgelopen jaar met zoveel liefde en eer had gedragen. Met een mengeling van weemoed en verwachting boog ik mijn hoofd om deze voor de laatste keer om mijn nek en polsen te voelen.
De bel ging al snel en de eerste gasten van de avond
meldden zich. Een hartelijke begroeting, mooi ingepakte kado’s voor later
op de avond werden in ontvangst genomen en ik snelde naar de keuken om de koffie
aan te zetten, terwijl Meester deze gasten een kijkje in de speelkamer gaf.
Al snel ging achter elkaar de bel en de rest van de gasten druppelden binnen.
Ik kon mij gelukkig eventjes bezighouden met iedereen verwelkomen, bloemen aannemen
en in het water zetten en koffie inschenken voor iedereen. Zolang ik nu maar
eventjes druk bezig was met van alles, hoefde ik niet te luisteren naar de knoop
in mijn maag of mijn gedachten die tolden in mijn hoofd. Wel kreeg ik het warmer
en warmer, zeker wanneer de een of ander vroeg of ‘ik al zenuwachtig was’
..brrrrrrrr.
Zo af en toe wierpen Meester en ik een blik van verstandhouding naar elkaar,
ik zag aan Hem dat Hij ook al wat nerveuzer werd. Ergens was ik daar wel blij
mee, want het geeft voor mij alleen maar aan dat Hij het net zo serieus neemt
als ikzelf.
Naarmate de tijd vorderde, werd ik stiller en kroop af en toe eventjes aan de
voeten van Meester, aaide over Zijn been of gaf Hem snel een kusje. Oh, wat
was ik gespannen. Het feit dat ik straks moest kruipen liet mij niet meer los.
Mijn ‘gewone’ vriendinnen waren inmiddels ook al aanwezig en ik
bemerkte dat zij nu ook nerveus waren, aangezien ze wel veel hadden gehoord,
maar zoiets als dit hadden zij natuurlijk ook nog nooit meegemaakt.
Meester fluisterde mij nu in dat, wanneer Hij mij een seintje gaf, ik naar boven
moest met 1 door mij te kiezen persoon. Ik hoefde niet snel te denken wie dat
zou zijn, siss namelijk. Al heel lang hebben wij een goed contact, wat begonnen
was als chat vriendinnen. Maar met elke mail die wij elkaar stuurden, deelden
wij meer en meer gedachten, wensen en verlangens, maar soms ook teleurstelling,
escapades of huiselijke beslommeringen. Ook hebben wij sedert enkele maanden
een ‘sisterly’ gevoel en contact, aangezien zij af en toe een Meesterlijk
speeltje mag zijn, waarvan wij veel genieten.
“raven, het is tijd” zei Meester nu tegen mij en mijn hart sprong
omhoog, mijn maag draaide zich nu om en het gesprek wat ik net even had met
mijn vriendinnen, brak ik abrupt af. Ik stond op, knikte naar Meester en trok
siss mee naar boven, de Meesterlijke slaapkamer in.
Beiden nu zenuwachtig en giechelend als twee bakvissen probeerden we uit te
vissen hoe lang we zouden moeten wachten en ‘dat het nu echt ging gebeuren!
|
<
|
 |
E-mail
reacties mail@mrbert.nl