Bij het restaurant aangekomen kreeg ik de gelegenheid om enigszins te
bekomen van de wandeling er naartoe. Ik kon eindelijk op een stoel gaan
zitten en zolang ik maar stil zat voelde ik de balletjes eigenlijk niet
meer. Met zo min mogelijk bewegingen ben ik het eten doorgekomen. Dat het
eten werkelijk goed smaakte drong op dat moment niet tot me door (later
zijn we er nog eens geweest, maar dan zonder balletjes in en het eten
smaakt er echt goed!). Het enige waar ik aan kon denken waren de balletjes
in me en het feit dat ik straks de hele weg weer terug moest lopen.
De terugweg werd alles en nog meer dan ik me er onder het eten al van voor had kunnen stellen. Wist ik veel, dat mijn Meester zijn recht op mij zo zou doen gelden op de terugweg? De eerste meters waren redelijk goed te doen. Ik wist nu wat ik zou gaan voelen en kon me er in het begin tegen verzetten.... maar die trilling.... die maar door en door bleef gaan, brak door alles heen wat ik ertegen probeerde te doen. Binnen de kortste keren liep ik met mijn hoofd in de wolken, mijn zenuwen tot het uiterste gespannen en tot geen logica meer in staat. Na wat voor mijn gevoel al minstens 20 minuten moest zijn vond mijn Meester het genoeg. Het moest afgelopen zijn met het tegenhouden van mijn geiligheid. Als ik dan toch zo geil was, dan moest ik me maar gewoon laten gaan..... al was het dan midden op straat. Op de een of andere manier drongen de woorden tot me door. Maar midden op straat klaarkomen, dat wilde ik eigenlijk met alle mogelijkheid voorkomen. Iedere stap leidde (of misschien beter leed) tot meer en meer opwinding.... de endorfine vloeide door mijn aderen en bracht mij verder en verder van de mogelijkheid tot normaal denken .... Mijn zelfbeheersing werd zwaar op de proef gesteld. Hij merkte, voelde en zag hoe ik worstelde met die gevoelens, hoe ik me bleef verzetten tegen dat mogelijke hoogtepunt, dat de mij zo lang geleden opgelegde fatsoensnormen mij tegenhielden. Hij stopte bij een muurtje en drukte mij er tegenaan......"Dus jij luistert nu ook nog niet naar mij?" waren zijn woorden. Ik durfde hem niet aan te kijken, wetende dat ik inderdaad niet luisterde, niet toe kon geven aan die geiligheid, niet kon doen wat hij van me verlangde. Hij nam me bij mijn heupen vast en gebood me te ontspannen, om te voelen, om me te laten gaan. Hij begon, met zijn handen op mijn heupen, mijn lichaam op en neer te wiegen, daarmee de vibraties verergerend. Ik protesteerde, probeerde onder zijn handen vandaan te komen, maar niets werkte. "Laat je verzet gaan, voel en laat je gaan!" waren zijn woorden en toen, uiteindelijk, wetende dat er geen uitweg was liet ik me gaan.... midden op straat kwam ik klaar. Hij hield me vast, terwijl ik alle emoties door me heen voelde vloeien, week op mijn benen werd en de wereld om me heen zag vervagen. Hoe lang het duurde weet ik niet, maar het leek bijna voor eeuwig. Langzaam kwam ik bij en zag een grote grijns op zijn gezicht. "Wat ben jij toch ook een geil sletje" zei hij tegen me, "Zomaar midden op straat klaar komen!". Schaamte kwam naar boven en snel keek ik rond of er misschien iemand op straat was die gezien kon hebben wat er was gebeurd. In de verte kwamen twee mensen aanlopen. Ik vroeg me af of, en zo ja wat, die mensen gezien of gehoord konden hebben. Terwijl ik me dat afvroeg kwam er echter een ander gevoel opzetten. Ergens vond ik het wel spannend om te denken dat die mensen iets gezien of gehoord hadden. Het wegebbende orgasme maakte plaats voor hernieuwde opwinding. Op de een of andere manier pikte hij die verandering van mijn gemoed op. Hij keek me aan en zei: "Je bent toch niet weer geil aan het worden hè?!". Ik kon hem alleen maar enigszins verlegen grijnzend aanstaren. "Kom we gaan verder", zei hij, en duwde me weer de straat op. De mensen die ik in de verte had zien lopen liepen ons nu voorbij, maar ik kon aan hun gezichten niet zien of ze wel of niet wat gemerkt hadden. Het lopen veroorzaakte weer trillingen in mijn onderbuik en opnieuw werd ik bloedgeil daarvan. Hij merkte het, maar liep door alsof er niets aan de hand was. Nog geen vijftig meter na die bewuste stop hield ik het niet langer uit en kwam wederom klaar. Zijn armen als enige houvast in de draaikolk van mijn tweede orgasme. Wederom dat moment van ‘niets’ waarin alles wegvalt en ik ergens boven op een wolk ver boven de aarde drijf. Terug dwarrelend naar de aarde zijn opmerking: "Zie je wel dat je je best kan laten gaan! Je begint het al te leren om naar mij te luisteren.".
Thuisgekomen werd ik verlost van die zoete hel die genotskogels bij mij kunnen veroorzaken. De avond was echter nog lang en de nacht lag nog in het verschiet......met nog meer mooie en spannende gebeurtenissen.
|
<
|
 |
E-mail
reacties mail@mrbert.nl