Na onze tweede ontmoeting kreeg ik, voor hij me naar het station zou
brengen nog iets in mijn handen gedrukt. "Houdt dit altijd in de
buurt, zodat ik ze altijd bij de hand heb als ik ze wil gebruiken!",
werd er tegen me gezegd. Bedremmeld zei ik ja, zelfs voordat ik ook maar
enig idee had van wat ik nu eigenlijk in mijn linkerhand vast hield.
Voorzichtig deed ik mijn hand open en keek naar wat ik vasthield. Ik zag
twee witte kogels die verbonden waren met een nylonkoord. Ik was verbaasd.
Een tijdje geleden had ik eens gehoord van zogenaamde genotskogels. Was
dat wat ik in mijn hand hield misschien zoiets? Ik bewoog mijn hand en
voelde hoe de binnenste balletjes binnenin de buitenste balletjes heen en
weer schommelden. Ik kon het goed in mijn hand voelen, hoe zou het dan wel
niet zijn als........?
Braaf nam ik de kogels mee naar huis en daar heb ik ze op een zichtbare plek neergelegd. Iedere keer dat mijn ogen erop vielen kwamen zijn woorden terug, de belofte dat ik een keer te weten zou komen wat die kogels bij mij teweeg zouden kunnen brengen.
Op weg naar hem voor onze volgende ontmoeting, de kogels in mijn tas, keek ik af en toe goed om me heen. Jeetje wat maakten die dingen een herrie, dat moest toch opvallen? Het getik was een constante herinnering aan wat kon komen, of misschien niet. Het enige wat hij me tijdens die ontmoeting vroeg was of ik ze bij me had. Ik antwoordde bevestigend. Hierop zei hij me dat ik een braaf slavinnetje was. Leuk om te horen natuurlijk, maar ik begon toch wel een beetje nieuwsgierig te raken, ook al zou ik dat niet toe hebben durven geven. Hij vertelde me dat wanneer ik een bepaalde code op mijn buzzer binnen zou krijgen dat zou betekenen dat ik direct de kogels in moest brengen. De spanning werd voor mij behoorlijk opgevoerd op die manier..... Aangezien ik ruim twee uur met de trein reis om hem te ontmoeten zou dat nogal een beproeving kunnen worden.
Met nogal wat zenuwen zat ik daarom de heenreis van onze volgende ontmoeting in de trein. Zou ik het bericht krijgen of niet.. en als ik het kreeg, zou ik dan wel of niet de opdracht uitvoeren? Ineens voelde ik iets trillen. Mijn hart sloeg werkelijk een slag over, zou het de door hem opgegeven code zijn, of een ‘normaal’ bericht? De adrenaline stroomde door mijn hele lichaam. Langzaam pakte ik de buzzer beet en las de code..... 707..... die code had ik nog nooit gezien...... ik vroeg me af wie die code gestuurd kon hebben en wat de betekenis er van was.... na even denken begon het me te dagen... 707 op zijn kop spelt LOL......... een treiterij dus... en wat voor een! Heel effectief voor mij in ieder geval, want ik voelde mezelf door de spanning al enigszins onderweg naar ‘subspace’.
Op de plaats van bestemming gekomen zei hij niets over de code. Ik vroeg hem daarom of hij de code 707 naar mij gebuzzed had. De gemene, voldane grijns die op zijn gezicht verscheen was voor mij al voldoende antwoord.... ja dus! De onzekerheid van het wanneer, maar de zekerheid DAT het zou gebeuren maakte me langzamerhand een beetje gek. Wanneer zou hij me nou eindelijk de opdracht geven? Wanneer zou hij van de kogels gebruik gaan maken?
|
<
|
 |
E-mail
reacties mail@mrbert.nl