Daarna weet ik even niets meer. Ik weet nog dat de boeien zeer deden, dat mijn handen weer omlaag gingen. Ik kan me herinneren dat Meester me weer vasthield. Dat ik intens gelukkig tegen hem aangedrukt was. Ik voelde me zo intens dankbaar voor deze ervaring. ZO intens gelukkig! Ik zei ook bedankt tegen Meester. Ik hield hem stevig vast. Het was fijn om hem zo tegen me aan te voelen. Wauw, dit was zo super geweest. ZO onvoorstelbaar geweldig. Dat had ik niet gedacht! En tegelijk voelde ik me heel langzaam emotioneel worden. Huilen, maar dat niet willen. Omdat ik daar zelf niets van snap. Waarom maakt iets waar ik zo intens blij om ben me ook verdrietig? Ik probeer er niet aan te denken, wil eigenlijk vooral genieten. Ben perplex. Echt van de wereld. Waar ik eerst alles juist intenser meemaakte, was dit de periode waarin juist niet alles meer aankwam bij mij.
Het volgende wat ik weet is dat ik op de grond zit. Mr.Bert voor me en raven achter me die me streelt. Ik houd Mr.Bert zijn handen vast. Eigenlijk wil ik hem gewoon graag knuffelen, voelen en strelen. Maar ik weet niet goed of het mag. Ben op dat moment mijn gewone doen ff kwijt. Idem bij raven, het strelen voelt heerlijk en eigenlijk wil ik gewoon heel dicht tegen beiden tegelijk aanzitten. Genieten met zijn drieën van iets was zo mooi ene bijzonder voor me was. Maar stom genoeg doe ik dat dus niet. We praten wat, maar ik ben nog zover weg dat ik niet echt mee kan doen. Praten hoeft nog even niet voor mij. Ik moet nog heel langzaam terug komen op aarde. Uiteindelijk gebeurt dat. Dan is het wel fijn om ff te kletsen. We praten over de verschillende zwepen. Uiteindelijk komen we op degene die echt lijkt op de roe van zwarte piet. Hoe het loopt weet ik niet meer, in elk geval staat raven op een gegeven moment bij de tafel voorovergebogenen wordt ze ermee geslagen. Het is mooi om dat te zien. Dan vraagt Mr.Bert of ik ok wil. Heel even twijfel ik. Nog steeds die schaamte over het geslagen willen worden. Dan zeg ik dapper dat ik het wel wil proberen. Ik verwacht pijn, maar gelukkig slaat hij me er niet te hard mee. Het is juist opwindend.
Dan gaan we naar beneden wat drinken. Eerst nog een knuffel met raven. Komt Mr.Bert erbij staan? Ik weet het niet meer. Later beneden wel, dat weet ik nog, maar van dit moment niet.
Beneden kletsen we nog een poos na, dat is fijn. Ik merk dat ik nog tijd nodig heb om meer in mezelf terug te komen. Al komt ook daar het spel er zo nu en dan weer in....
Ze plagen me er de hele tijd mee dat ik straks natuurlijk niet meer kan zitten. Hoewel mijn lichaam gevoelig is en een beetje gloeit en tintelt, doet het nog niet pijn. Ik kan nog gewoon zitten. Terwijl ik het zeg denk ik ineens dat dit natuurlijk een domme opmerking is! Dat is vragen om harder of venijniger een eventuele volgende keer. Dat zeg ik dan ook gelijk hardop. We lachen er met zijn drieën hartelijk om. Dan moet ik gaan staan van Meester en mijn jurkje omhoog tillen. Dichter naar hem toe komen staan. Hij voelt met zijn handen over de gevoelige plekken, wat een fijn gevoel is. Dan slaat hij me nog een paar keer op beide billen met zijn hand. Ik merk dat het me opwindt. Geneer me ervoor.. Hoe is het mogelijk dat ik zo snel er alweer opgewonden van wordt?! Denk ik in mezelf... gene... Voel me sletje nooit genoeg :S
|
<
|
 |
E-mail
reacties mail@mrbert.nl