Ik hoor wat dingen, maar kan niet horen wat er gebeurt/ Dan ineens is hij achter mij en knijpt een beetje venijnig in mijn billen. Het voelt scherp. Even ben ik bang voor de pijn, maar gelukkig kan ik me er redelijk snel aan overgeven. Dan langzaam gaat het fijn voelen. Dan begin Meester me te slaan met de hand. Eerst rustig en in een lager tempo, maar het gaat steeds sneller en harder. Ik vind het fijner worden, juist als het harder gaat. Geniet van het gevoel van pijn en de opwinding. Hij streelt me weer. Genieten. Gaat op een gegeven moment ook naar mijn klitje. Het wind me heel erg op. Knijpt weer in mijn tepels, wat heel fijn is. Even gaan mijn handen weer iets losser. Hij komt achter me staan en totaal onverwachts laat hij me achterover vallen. Even schrik, maar even snel het besef dat ik wil luisteren. Wil ervaren wat hij met me wil doen. Me over wil geven. Even later duwt hij me voorover. Daar kost het me wat meer moeite om me over te geven. Niet veel meer moeite, maar wel iets meer. Omdat het anders is. Gek genoeg maakt juist dit dat ik het gevoel krijg dat ik hem kan vertrouwen. Dat hij heel goed weet waarmee hij bezig is en wat hij doet.
Dan sta ik weer rechtop en gaan mijn handen ook weer hoger. Hij heeft iets ander gepakt en begint me daarmee te slaan. Voor mijn doen is het een stevige, harde manier van slaan. Voor hun waarschijnlijk niet, maar voor mij wel. Zo stevig slaan is nieuw voor me. Hij slaat me stevig op mijn rug en schouders. Het voelt heel apart. Het doet op een bepaalde manier wel een beetje zeer, maar niet zo hard als j verwacht. Het is vooral de stevigheid van het slaan wat ik ervaar. Ik hang in de kettingen. Diep in mij gebeurt er iets. Iets wat ik nog niet eerder heb gevoeld. Ineens komt de gedachte ‘Eindelijk’ bij me op. “hier heb ik zo lang op gewacht, wat is dit gaaf”. Het verbaast mijzelf, lijkbaar zat die behoefte aan dit slaan al zo lang in me, terwijl ik me dat niet bewust was. Het gevoel dat een hele diepe wens werd vervuld daar op dat moment. Ik denk niet langer na over waar dit gevoel weg komt. Ik ervaar. Geniet ervan om zo geslagen te worden overal. Van de pijn, die heel erg meevalt. Van het gloeien. Ik geniet. Voel me heel gelukkig. Ben verbaasd waar dit gevoel weg komt. Maar echt nadenken lukt niet meer, overspoeld door gevoelens en wat ik daar ervaar. Het slaan. Het is echt heel erg fijn. Al vind ik het nog erg moeilijk om dat aan mezelf toe te geven.
Zonder dat ik het doorheb glijd ik weg in subspace. Eigenlijk heel bijzonder. Bij mijn vorige Meester had ik een aantal sessies nodig voordat ik in subspace ging en ging het ook veel geleidelijker. Nu was ik weg voor ik het besefte. En heel intens ook. Ik voelde me gelukkig, genoot van wat er gebeurde! Dat wordt nog eens extra versterkt doordat Meester me soms vragen stelt of opmerkingen maakt waardoor de schaamte en gene weer opkomt. Zoals dat ik wel heel nat ben... Heel ver merkte ik dat er dingen gebeurden, Hoewel ik niet van alles weet of het klopt. Een keer meende ik Meester te horen zegge hoorde ik hem zeggen drupte, maar ik weet nog steeds niet of het echt gezegd is of dat meer in mijn hoofd was. Later sloeg hij me ook aan de voorkant, op mijn borsten, die altijd heel gevoelig zijn voor dit soort dingen.Het is dan of er een open verbinding is tussen mijn tepels en mijn kutje en het windt me enorm op. Maakt me nat.
Zo nu en dan tijdens het slaan komt hij heel dicht voor me staan. Houdt Zijn armen om me heen en knuffelt me. Dat voelt heel erg fijn en veilig. Het maakt dat ik heel even weer een beetje op aarde kom en weer weet: oh ja, hij is erbij, dan komt het goed. Ik heb dat soms ook gewoon even nodig, omdat subspace voor ij nieuw is en zeker als zo diep erin ga, vind ik dat soms beetje eng. Even geborgenheid voelen. Ik wou hem ook graag even stevig vasthouden, maar ja, mijnhanden zaten vast, verder dan een beetje tegen zijn hoofd kwam ik niet...
|
<
|
 |
E-mail
reacties mail@mrbert.nl