De collaring van raven

Op vrijdag 23 april 2004 zou het zover zijn. De collaring van raven door Meester Bert.
Meester en ik zijn dan bijna 1 jaar samen (op Koninginnenacht officieel 1 jaar) en Meester vond dat ik zijn collar verdiende. Al een tijdje had Meester mij af en toe wat speldenprikjes gegeven over hetgeen die avond zou (kunnen) gebeuren, maar nu het dichtbij kwam gingen de zenuwen flink opspelen bij mij.
Zo vind ik het persoonlijk heel erg moeilijk om te kruipen, niet alleen in aanwezigheid van anderen, maar zelfs alleen in aanwezigheid van Meester (kweet het, tis een gebrek )
Uiteraard liet Meester bijna geen gelegenheid ongemoeid om erover te fantaseren wat ik allemaal zou kunnen doen tijdens de collaring, wat mij allemaal zou worden opgedragen of wat Hij van mij zou wensen of eisen. En iedere keer als we zo’n gesprek hadden, of wanneer ik er gewoon aan dacht, joeg het bloed door mijn lijf, kreeg ik een wee gevoel in mijn maag en afwisselend warm en koud. Met andere woorden: raven had de zenuwen dus ?.
Hetgeen ik wel wist van de aanstaande collaring was wie er op de gastenlijst stonden, hoe laat het zou gebeuren en de plaats zelf, namelijk de speelkamer in het huis van Meester. Meester fluisterde mij regelmatig in mijn oor dat ik naakt en aangelijnd zou moeten kruipen vanaf de slaapkamer naar de speelkamer, op een moment dat mij aangegeven zou worden. Wanneer dus ook alle gasten en uiteraard Meester zelf daar aanwezig waren. Dat gegeven alleen al was dus voldoende om mij in staat van opperste opwinding en zenuwen te brengen.
Wat ook meespeelde was het feit dat ikzelf nota bene twee vriendinnen van mij had uitgenodigd de collaring bij te wonen. Dit leek me wel een goed plan omdat zij van mijn sm-leven op de hoogte zijn en ik deze gebeurtenis graag met hen zou willen delen. Bijna wekelijks vertel ik ze wel het een en ander en geboeid zitten zij dan te luisteren. Ze hebben zelf het gevoel of de hang er naar niet, maar kunnen wel mijn blijdschap en geluk delen wanneer ik vertel. Dus vond ik het belangrijk voor mijzelf, maar ook voor hen dat ze hierbij zouden zijn. Alleen zeggen en doen zijn wel twee verschillende dingen, dus toen ik mij ook meer en meer ging realiseren dat zij mij nu eens in de praktijk als onderdanige slavin zouden zien, zorgde dat er ook voor dat mijn nachten steeds onrustiger werden.

De vrijdag zelf brak aan. Het afgaan van de wekker was het startsein af voor een drukke, volle en emotionele dag. Ik moest die ochtend eerst nog ‘gewoon’ naar mijn werk, daarna vlug naar huis opruimen, tas inpakken, boodschappen doen, mijn haren nog snel in de verf, nagels lakken, mijn kinderen een kus en hijgend en puffend stond ik dan uiteindelijk te wachten op het station, toen Meester al kwam aanrijden.


Dat was voor mij een moment dat ik eindelijk eventjes een beetje rust in mijn lijf kreeg, Meesters gezicht even te zien, Zijn handen te voelen en Zijn stem te horen. Tijdens de rit naar een nabijgelegen supermarkt konden we eventjes praten over de op handen zijnde collaring, maar ook de afgelopen dagen van spanning bij beiden, alleen beiden op een andere manier natuurlijk.
In de supermarkt zelf leken we uiterlijk een heel gewoon stelletje dat de boodschappen ging doen, maar innerlijk waren we beiden in gedachten bezig met het Moment!!
Toen we uiteindelijk alle boodschappen hadden gedaan en deze hadden opgeruimd, probeerde ik mij eventjes te concentreren op wat huiselijke bezigheden, zoals de donkerrode rozen in een vaas zetten, de kamer in orde brengen en daarna samen eten.

Echter voor het eten had Meester nog eventjes fijntjes mijn zenuwen weer in beroering gebracht door te wijzen op een ijsemmer die naar de speelkamer moest. Ik zal vast een vreselijk verbaasde blik hebben gegeven toen Meester dit zei, want hij grijnsde dat er ditmaal geen ijsblokjes in gingen, maar iets anders……. “Wat dan, WAT dan???????” dacht ik alleen maar.

Na het eten gingen wij ons gezamenlijk verkleden voor de avond, Meester had een mooi zwart satijnen overhemd aan boven zijn zwartleren broek, ikzelf mocht mijn zwartleren corset aan met daaroverheen een zwart doorschijnende rok met kraaltjes, uiteraard gecompleteerd met zwarte kousen. Nu mocht ik ook voor de laatste keer de “algemene” halsband en polsboeien aan, die ik het afgelopen jaar met zoveel liefde en eer had gedragen. Met een mengeling van weemoed en verwachting boog ik mijn hoofd om deze voor de laatste keer om mijn nek en polsen te voelen.

De bel ging al snel en de eerste gasten van de avond meldden zich. Een hartelijke begroeting, mooi ingepakte kado’s voor later op de avond werden in ontvangst genomen en ik snelde naar de keuken om de koffie aan te zetten, terwijl Meester deze gasten een kijkje in de speelkamer gaf. Al snel ging achter elkaar de bel en de rest van de gasten druppelden binnen. Ik kon mij gelukkig eventjes bezighouden met iedereen verwelkomen, bloemen aannemen en in het water zetten en koffie inschenken voor iedereen. Zolang ik nu maar eventjes druk bezig was met van alles, hoefde ik niet te luisteren naar de knoop in mijn maag of mijn gedachten die tolden in mijn hoofd. Wel kreeg ik het warmer en warmer, zeker wanneer de een of ander vroeg of ‘ik al zenuwachtig was’ ..brrrrrrrr.
Zo af en toe wierpen Meester en ik een blik van verstandhouding naar elkaar, ik zag aan Hem dat Hij ook al wat nerveuzer werd. Ergens was ik daar wel blij mee, want het geeft voor mij alleen maar aan dat Hij het net zo serieus neemt als ikzelf.
Naarmate de tijd vorderde, werd ik stiller en kroop af en toe eventjes aan de voeten van Meester, aaide over Zijn been of gaf Hem snel een kusje. Oh, wat was ik gespannen. Het feit dat ik straks moest kruipen liet mij niet meer los. Mijn ‘gewone’ vriendinnen waren inmiddels ook al aanwezig en ik bemerkte dat zij nu ook nerveus waren, aangezien ze wel veel hadden gehoord, maar zoiets als dit hadden zij natuurlijk ook nog nooit meegemaakt.


Meester fluisterde mij nu in dat, wanneer Hij mij een seintje gaf, ik naar boven moest met 1 door mij te kiezen persoon. Ik hoefde niet snel te denken wie dat zou zijn, siss namelijk. Al heel lang hebben wij een goed contact, wat begonnen was als chat vriendinnen. Maar met elke mail die wij elkaar stuurden, deelden wij meer en meer gedachten, wensen en verlangens, maar soms ook teleurstelling, escapades of huiselijke beslommeringen. Ook hebben wij sedert enkele maanden een ‘sisterly’ gevoel en contact, aangezien zij af en toe een Meesterlijk speeltje mag zijn, waarvan wij veel genieten.
“raven, het is tijd” zei Meester nu tegen mij en mijn hart sprong omhoog, mijn maag draaide zich nu om en het gesprek wat ik net even had met mijn vriendinnen, brak ik abrupt af. Ik stond op, knikte naar Meester en trok siss mee naar boven, de Meesterlijke slaapkamer in.
Beiden nu zenuwachtig en giechelend als twee bakvissen probeerden we uit te vissen hoe lang we zouden moeten wachten en ‘dat het nu echt ging gebeuren!


Ik trok mijn kleding geheel uit, slechts mijn halsband en polsboeien sierden mijn lijf nog. De ketting werd aan mijn halsband vastgemaakt en ik vertelde siss wat mijn verrassing voor de avond zou zijn.
Ik wilde namelijk ook iets kunnen zeggen ten overstaan van iedereen, mijn gevoel voor Meester laten spreken en dat uiteraard op geheel eigen wijze doen. Nu had ik een klein gedichtje gemaakt en op een klein papiertje geschreven. Maar aangezien ik natuurlijk naakt was, had ik ook geen zakken om het in te doen. Mijn ondeugende gedachte was dan ook om het papiertje in plastic te wikkelen en in mijn ‘toverdoosje’ te stoppen. Niemand zou het dan zien bij binnenkomst en wanneer het moment daar was, zou ik het eruit vissen. Siss moest uiteraard lachen om dit idee en was benieuwd wat ik zou zeggen.
De klok tikte door, af en toe hoorden we wat gestommel beneden en door mijn schrikreactie daarvan, viel ook siss meteen stil in ons gesprek. Wanneer dit vals alarm bleek te zijn haalden we bijna gek genoeg opgelucht adem dat er nog niets gebeuren zou, maar aan de andere kant konden we eigenlijk niet wachten totdat er wat gebeuren zou.
Achter de deur stonden we eigenlijk al klaar voor een klop op de deur, ten teken dat het ging beginnen, al kletsend en zenuwachtig lachend. Maar toen de klop op de deur eenmaal kwam, gaven we beiden een gilletje van schrik. Haar man stak zijn hoofd om de deur en zei: “Nog 10 seconden, wanneer ik verdwenen ben in de speelkamer, kunnen jullie komen” …slik….. ik vond het eng, spannend, mooi, ontroerend, huiveringwekkend, idioot, geweldig….noem alles maar op…het bracht mij bijna van mijn stuk.

Ik ging op mijn handen en knieen, siss gaf me een kus en wenste mij veel geluk en sterkte en ze nam de ketting in haar hand. Zij zou mij lopend voorgaan naar de speelkamer, waar Meester en de gasten inmiddels al wachtten op onze binnenkomst. Ik zuchtte diep, bedacht mij nogmaals dat ik het echt wilde en begon met kruipen. Die paar meters kruipen naar de voeten van Meester, kwamen mij voor als kilometers lang kruipen voor 16 miljoen mensen in dat hele kleine landje. “Tjonge”, bedacht ik mijzelf…”Meester is wel heel bijzonder dat ik, raven (door anderen ontembaar en wild genoemd) kruipend en naakt mijzelf ga geven”
Halverwege de gang hief ik mijn hoofd op om een blik in de speelkamer te werpen, hoorde de passende sfeervolle muziek en zag de benen van de aanwezigen en voeten van Meester. Hoger durfde ik eigenlijk niet te kijken, aangezien ik nu niemand in de ogen kon kijken, slechts Meester. Slechts alleen Meester mocht van mij nu mijn nederigheid en onmetelijke kwetsbaarheid op dit moment zien, dus kroop ik met gebogen hoofd de speelkamer in en ging op mijn knieen zitten toen siss de ketting, met mij eraan vast, overhandigde aan Meester.

Ik richtte mijn blik op Meester en in een seconde verdwenen mijn zenuwen, rechtte ik mijn rug en hief mijn hoofd op naar Hem. Normaal gesproken, wanneer ik geknield voor Meester zit, moet ik mijn benen wijdbeens hebben, open en toegankelijk voor Hem. Maar ik wist natuurlijk dat ik nog een leuk kadootje in mijn toverdoosje had zitten en was bang dat Meester te vroeg hiervan iets zou zien. Ik wilde mijn benen gesloten houden, maar Meester wierp een blik op mij en mijn benen. Als vanzelf spreidden mijn benen zich. Met mijn handen er een klein beetje voor, hoopte ik maar dat Meester nog niets zou zien.

Meester haalde diep adem en vertelde de aanwezigen van onze eerste ontmoeting tijdens Koninginnenach te Den Haag en hoe snel het tussen ons was gegaan. Dat ik nu een jaar zijn vaste slavin was en Zijn bezit zou worden, Zijn eigendom door middel van de collar en een tatoeage die de volgende dag gezet zou worden. Meester vroeg mij nu nogmaals mijn belofte naar Hem te doen, wat inhoudt onvoorwaardelijk van Hem te zijn, Zijn collar met trots en respect te dragen en of ik mij realiseerde wat dit alles inhield.
Zachtjes knikte ik naar Meester, beantwoordde Zijn vragen met eerlijkheid en liefde en sprak ik uit dat ik mijzelf volledig en geheel geef aan Hem.

FOTO afdoen boeien

Toen zei Meester dat ik dat nu de polsboeien mocht laten afdoen door 2 aanwezige personen. Ik ging op mijn knieen naar hen toe, vroeg hen een voor een de polsboeien af te doen en overhandigde deze aan Meester. De halsband deed Meester zelf af toen ik mijn hoofd als vanzelf boog voor Hem.

“Nu heb Ik nog een opdracht voor je, raven” sprak Meester. De knoop in mijn maag roerde zich meteen weer eventjes en ik keek Meester vol verwachting aan. Meester stond op en deed mij een blinddoek voor terwijl Hij sprak: “Aangezien de term 24/7 zeer van toepassing is op ons, mag jij nu 7 x een briefje trekken uit deze ijsemmer (!!!!! Daar was deze dus voor!!!) en de personen die erop vermeld staan, mogen jou 24 petsen op je billen geven. Ben je bereid, raven?”
Als vanzelf rolden de woorden “Ja Meester” over mijn lippen en hielp Meester mij overeind, zette mij voor een tafeltje en mocht ik het eerste briefje uit de ijsemmer pakken. Aangezien ik niets kon zien, overhandigde ik het briefje aan Meester, die schijnbaar de persoon toeknikte wiens naam erop stond.
Ik bukte mij voorover op het tafeltje en de eerste 24 petsen op mijn billen doorbraken de stilte.
Zo gebeurde ook met de volgende briefjes die ik overhandigde en de petsen die hierop volgden.
De een sloeg harder dan de ander, maar ik verbeet elke kreun of zucht, wetende dat dat nu zeker niet gepast zou zijn.
Af en toe vroeg Meester aan mij of ik wist bij de hoeveelste persoon we waren beland, gelukkig kon ik het goede antwoord geven. Soms dacht ik te herkennen wie de persoon was die mijn billen sloeg, zou het soms ook een van mijn vriendinnen zijn? *Die gedachte houdt mij nu nog steeds bezig trouwens ? *

Toen de 7 personen klaar waren, nam Meester mij mee naar de plaats aan Zijn voeten, deed mijn blinddoek af en sprak Hij zijn goedkeuring uit.

Op dat moment vroeg ik of ik soms iets mocht zeggen, aangezien mijn toverdoosje nog gevuld was ?
Enigszins verrast keek Meester mij aan en knikte ter goedkeuring.

Ik schoof iets achterover, keek de kamer rond om de aanwezigen nu wel in de ogen te kijken en voelde eventjes pijnlijk glimlachend over mijn billen, terwijl ik *autch* zei. Ik keek weer naar Meester en zei:
“Meester kan soms toveren. Toveren met woorden, met blikken of met gebaren. Soms gebruikt Meester iets daarbij, lijkt het alsof hij uit een hoge hoed tovert. Slavinnen kunnen soms ook toveren, alleen heeft een slavin geen hoge hoed. Een slavin heeft eigenlijk niets. Kijk mij, ik ben naakt en kan nergens iets uittoveren. Alhoewel…nergens???” Ik spreidde nu mijn benen en haalde het plasticje met daarin het papiertje uit mijn toverdoosje. Ik haalde het plastic eraf, liet het nog grijnzend langs mijn neus gaan om mijn geur op te snuiven en wikkelde het papiertje open. Ik las mijn gedichtje aan Meester voor en zag Hem luisteren en grijnzen.

Toen ik klaar was, knikte Meester mij toe en vroeg een van de aanwezigen het doosje met de collar en boeien te overhandigen. Het was stil nu in de kamer toen Meester het doosje opende en de polsboeien er eerst uithaalden om deze mij 1 voor 1 om te doen. Daarna boog ik mijn hoofd en kreeg ik Zijn collar om.


Ik voelde tranen prikken achter mijn oogleden, een brok zat in mijn keel en met mijn hand voelde ik mijn hals… de collar zat erom ?
Meester en ik kusten elkaar nu en de aanwezigen klapten. Zo ontroerend en mooi dat het was. De blik van Meester deed mij bijna smelten en heel eventjes wenste ik iedereen beneden..grijns.
Nu mocht ik van Meester iedereen de collar laten zien en op mijn knieen ging ik iedereen langs, trots als een pauw en diep geroerd. Daarna feliciteerde iedereen Meester en mocht ik nog met de collar op de foto.
Ik haalde diep adem, kuste Meester nogmaals en Meester gaf nu het sein allemaal naar beneden te gaan, aangezien de champagne wachtte. Die smaakte ons uiteraard heel goed en ik voelde mij alsof ik op een roze wolk zat (ja Meester, een ROZE wolk…ik weet wat ik nu zeg ? )
De kado’s werden uitgepakt en bewonderd, de spanning kon van ons afglijden en we genoten van de rest van de avond, die onvergetelijk was.

Het vervolg van de collaring begon de volgende dag bij de tattoeage-shop, alwaar nu de tag van Meester, met daarin Zijn initialen en het jaartal van collaring mijn rechterschouder zou gaan sieren.


Nog eventjes vroeg ik mijzelf of ik het echt wilde, of ik er echt achterstond. Of ik zo’n definitief teken van bezit zijnde op mijn lijf zou willen hebben. Mijn antwoord bleef overtuigend ‘ja’, dus kon de tattoeerder zijn gang gaan. Een afdruk werd gemaakt van het ontwerp van Meester, de inkt en rest van benodigdheden werden klaargezet en ik kon gaan zitten. Mijn blik ging naar Meester en ik bedacht mij dat ik inderdaad zoveel van Hem hou, dat ik dit wil doen voor Hem. Iedereen mag zien wat voor verbintenis wij hebben, wat voor gevoel wij delen en hoe wij dat zien. Iedereen mag weten dat ik, raven…eigenwijs, onafhankelijk, ongrijpbaar en wars van regels, mijzelf heb gegeven aan een man die alles voor mij betekent, die in staat is mij gelukkig te maken. En dat ik Hem heb toegezegd altijd mijn uiterste best te zullen doen Hem gelukkig te maken en te houden.

Dit onuitwisbare teken van Meester zal ik met liefde en trots dragen en tonen, als bewijs voor iedereen dat ik van niemand anders ben dan van Hem.



P.S. Het gedichtje uit mijn ‘toverdoosje’:

 

Tussen zwart en wit, zit grijs
Tussen ja en nee, zit misschien


Tussen hard en zacht, zit stevig
Tussen dag en nacht, zit schemer

Tussen Meester en slavin, zit vertrouwen
Tussen man en vrouw, zit liefde


Tussen jou en mij, zit het goed
Geheel de Uwe, geheel van jou.

 



Vanaf nu raven{MrBert}

a.k.a. raven dice