1e Les

Eindelijk was de dag aangebroken dat ik met hem 'in real life' zou kennis maken.

Op verzoek van mijn vriendin besloot ik om toch maar met de trein te gaan. De hele morgen gedrenteld, het ene moment de rust zelve, dan weer een vlaag van hyper nerveusiteit. We hadden afgesproken dat we wel zouden zien. Eerst een kopje koffie, een beetje praten, wat er daarna zou gebeuren was open. Doch, het ondertoontje in de laatste mails, gaf eigenlijk al aan dat het daar niet bij zou blijven. Ergens in mij verkeerde de angst dat het echt zou klikken, de mails, telefoongesprekken, de manier hoe hij me van af het begin steunde. Dit had al een vriendjes gevoel gegeven, maar vooral ook vertrouwen en in al mijn tegenstrijdigheid, zou er dan geen weg meer terug zijn. >

Heel lang getwijfeld wat ik aan zou trekken, de halve inhoud van mijn garderobe kast lag op mijn bed en uiteindelijk had ik gekozen voor een lange zwarte jurk, met een paar sandalets aan mijn voeten. Ik voelde me daar vrij comfortabel in, niet opzichtig, niet bloot, noch sexy. Later op de middag zou blijken dat ik me daar sterk in vergist had. Op het station aangekomen kocht ik snel nog even een broodje en een tijdschrift, ik heb er niet eens in gekeken en met moeite kreeg ik het broodje later door mijn keel. Ik vond een plekje bij het raam en een rilling ging door me heen toen de trein zich in beweging zette. 1001 gedachten, hoe alles was ontstaan, vanuit een zoektocht naar mijn diepste innerlijk. Wilde ik dit echt? De vraag bij mezelf nog steeds aanwezig was of ik wel op de goed weg zat, me nog vast hield aan de twijfel. Dit terwijl mijn geest en lichaam het antwoord al hadden gegeven. De angst om een tweede keer te struikelen, terwijl ik wist dat hij me dat had vergeven. Dat hij me min of meer had toe gezegd, dat als het van beide kanten zou klikken, hij mijn leermeester wilde zijn, en me zou begeleiden op mijn reis in deze magische, duistere wereld. Al denkende, me intens bewust van mijn lichaam en geest, waarvan ik voelde dat ze samen één waren. >

Een fascinerende opwinding, ik voelde de spieren onder in mijn buik samentrekken. De mensen om me heen zullen wel gedacht hebben, het ene moment had ik het zo warm dat ik mijn jasje uitrok, dan nog geen paar minuten daarna trok ik haar weer aan van de kou, dat herhaalde zich een paar keer. Door al dat denkwerk ging de reis sneller dan ik dacht, voor dat ik het in de gaten had, hoorde ik door de intercom "Spoor Alexander". Ik liet een paar mensen voor gaan om nog wat tijd te rekken, maar moest uiteindelijk toch uitstappen, >

Daar stond ik op het perron, even de gedachte "ik neem de eerste trein terug". Een diepe zucht, richting de trap, ergens bewust, dat ik op weg was naar mijn tweede trede. Halverwege zag ik hem beneden in een hoekje staan, een glimlach, mijn handen voelde klam aan, ik had het gevoel dat iedereen het bonzen van mijn hart kon horen. Ik vermaande mezelf, ik wilde niet dat hij zou zien, merken dat mijn ik-je bijna uit elkaar spatte van die onuitstaanbare spanning. Gelukkig nam hij een paar stappen in mijn richting, een zoen, een omhelzing. Ik voelde, dit is de tweede tree, ik zal niet struikelen, dat zal hij nooit toe staan. Al gezellig kletsend liepen we naar zijn auto, ik ging me steeds meer op mijn gemak voelen. Bij hem thuis aangekomen, zijn we eerst eens rustig gaan praten over alles wat er tot dan was gebeurd. De klik van het e-mail contact en de telefoon gesprekken was er ook werkelijk en het werd een leuk gesprek. Ik merkte wel dat zijn blik telkens naar mijn benen afdwaalde, ik had ze netjes over elkaar, terwijl ik wist dat het niet acceptabel was. Een subbie mag nu éénmaal niet met haar benen gekruist zitten, zij behoort de knieën naast elkaar en een stukje geopend te houden, ten teken van toegankelijkheid. Ik deed er innerlijk alles aan zijn blikken te negeren, zolang het over koetjes en kalfjes ging , voelde ik me redelijk op mijn gemak. Inwendig was ik huiverig hoe de middag zou gaan verlopen, bang over zijn oordeel en of ik zou voldoen.

Ik schrok me werkelijk te pletter uit mijn overpeinzingen, toen hij ineens zei dat ik naar hem toe moest komen en te knielen in de juiste houding. De strijd in me laaide in alle hevigheid op, weerbarstigheid kwam in me boven drijven, heel slim ging hij richting * spel*. Er is denk ik in mijn leven nog nooit zo een moment geweest waar zoveel gedachten en gevoelens in me zijn om gegaan. Verlegenheid, schaamte, spanning, angst gemengd met een immens diep verlangen. Ik leverde een gevecht met mezelf, te diep om te verwoorden. Sidderende schokjes joegen door mijn verhitte lichaam, ik wilde naar hem toe maar het lukte me niet om maar één stap te verzetten. De spanning in me werd bijna ondraaglijk, de opwinding, verlangen duwde krachtig tegen mijn ik-je.Hij zag mijn strijd, mijn wil, strekte uitnodigend zijn handen naar me uit. Nog verroerde ik me niet, ik zocht zijn ogen. Hij voelde dat ik over een mentale drempel heen moest. Met nog meer drang, wat luider en niet mis te verstaan zei hij '' Nu kom je direct naar me toe! " Schoorvoetend kwam ik in beweging , wist me geen houding te geven. Ik knielde stuntelig aan zijn voeten, probeerde hem zo nonchalant mogelijk aan te kijken. Hij keek me diep in de ogen, ik kromp in elkaar, wat voelde ik me klein en nederig.
Ik vond het gênant, schaamde me, dit was ik toch niet? Toch bemerkte ik in mezelf dat ik gelijktijdig genoot van mijn strijd, mijn lichaam bleef signalen sturen. Hij pakte mijn handen en legde die op zijn knieën. Hij zal zeker het trillen van mijn lichaam gevoeld hebben. Na zo even gezeten te hebben, worstelend met mezelf, moest ik voor over buigen in onderdanige houding. Zittend op mijn knieën, mijn hoofd bij de grond, en nog had ik de neiging om op te staan. Opeens voelde ik zijn voet op mijn rug, waarmee hij duidelijk maakte wat mijn plaats en status was. Ik leverde een stuk van de strijd in, voelde dat er wat meer rust in me kwam. Wat voor mijn gevoel eeuwig leek te duren, zal hoog uit een paar minuten zijn geweest. Hij gaf aan dat het tijd was geworden om naar de speelkamer te gaan en met lood in de schoenen liep ik de trap op. Eerder die middag had hij me een kijkje laten nemen en was daar danig van onder de indruk. Hoewel de kamer heerlijk verwarmd was, sfeervol qua verlichting, ging er toch een koude rilling door me heen. >

Ik moest plaats nemen zoals hij het noemde op het "subbie-krukje", waarvan de rode zitting gelijk opviel. Hij stond me zo even rustig te bekijken, en gaf me gelijk al een waarschuwing dat de benen niet gekruist mochten worden. Dat gaf me alweer de kriebels en dacht "je kan me wat". Ik zat me daar een portie dood te generen en deed hij er nog een schepje boven op. Nu komt ook het moment dat ik even spijt had dat ik voor deze jurk had gekozen. Terwijl hij me er aan herinnerde waarom ik daar zat, geheel vrijwillig ,begon hij langzaam de knoopjes van mijn jurk los te maken. Zoals ik daar zat, rechtop, handen achter mijn hoofd, benen uit elkaar, verwenste ik elk knoopje. Ik zag dat hij daar juist mateloos van genoot, het eerste wat in mijn gedachten op kwam was "wat ben je toch een rotzak". ( sorry Meester)Terwijl hij rustig door ging met mijn jurk open te knopen en ik steeds meer prijs moest geven van mijn lichaam, vroeg hij of ik de stopwoorden nog wist.>

Shit,...schoot er door mijn hoofd. Ik stamelde ja, ehh....nee, maar kon er echt niet op komen. Ik werd afgeleid door de manier zoals hij op me inpraatte en tegelijk bezig was mijn lijf te ontbloten. Hij verweet me hoe slordig het was, dat ik aan het begin van een sessie de stopwoorden niet wist. Dat ging dus al fijn:-((,.... ik keek maar snel een andere kant uit. Hij pakte een verrijdbaar tafeltje, zette dat voor me en liep weg. Ha dacht ik, zo kon ik lekker even om heen kijken, nou ja lekker, de meeste dingen die ik zag boezemde me behoorlijk angst in. Tot overmaat van ramp kwam hij terug met een print-out van de slavinnenregels met daar op de Stopwoorden. Als een volwassen bakvisje zat ik weer in de schoolbank met een Meester die me confronteerde met mijn kleine ik-je. Met een gevoel van schaamte lukte het me ze in mijn hoofdje te prenten, schrok wel even van al die regels die in een vlaag mijn ogen voor bij gingen. Gelukkig het tafeltje mocht weer weg, en met spanning wachtte ik af wat er zou gaan volgen. Hij vroeg naar de stopwoorden en even wilde ik een beetje met hem klieren dus zei " rood, wit en blauw". Hmmm dat was niet slim van mij. Hij keek me heel boos aan en liep weer richting dat tafeltje Dus snel corrigeerde ik dit maar met juiste woorden. Ik was me wel bewust dat ik even met vuur gespeeld had! Hij nam in ieder geval niet direct maatregelen...pffff dat viel mee!!!!

Hier door en beetje brutaal geworden vroeg ik of ik nog even naar het toilet mocht, tijd rekken:-)), maar hij had gelijk door dat de nood niet zo hoog was. Weer een fikse waarschuwing, wat me een beetje deed beseffen dat er met hem niet te spotten viel. Uit angst dat hij me in zijn bijzijn zou verplichten toch te gaan deed me inbinden. Ik trok een onschuldig snuitje en zei zachtjes dat het me speet. Hij deed me handboeien om en trok de rest van mijn kleding uit, zo stond ik in een mum van tijd aan de takel. Machteloos, beschamend, opgewonden en geil, terwijl zijn ogen over mijn naakte lichaam dwaalden. Als de rust zelve liep hij om me heen , ik werd daar behoorlijk nerveus van, en sloeg mijn ogen neer. Hij kwam voor me staan , dwong me om hem aan te kijken, pakte mijn tepels beet en begon daar in te knijpen. Daarbij hield hij zijn blik op mijn gezicht gericht en keek me diep in de ogen Later vertelde hij me dat hij wilde zien hoe ik daar op reageerde en dat de blik in mijn ogen genoeg vertelde dat het wel goed zat. Hij ging rustig door , kraste met zijn nagels over mijn armen, langs mijn nekje, tussen mijn borsten door. Zachtjes begon ik te kreunen, hij liep om me heen en deed het zelfde op mijn rug. Maar nu met twee handen, soms teder, dan weer krassend, tergend langzaam. Het ene moment voelde het als snijdende pijn wat weer omsloeg in het tedere door de zachte strelingen tussen door. Mijn lijf tintelde aan alle kanten, ik raakte steeds meer opgewonden door dit hele gebeuren. Ik verlangde naar meer, maar wist eigenlijk op dat moment niet waar ik nu werkelijk naar verlangde. Hij pakte een zwarte sjaal en bond die stevig voor mijn ogen, intussen hoorde ik muziek door mijn oren klinken. Hij had ERA op gezet en ik voelde dat ik me langzaam aan het overgeven was. Later vertelde hij me dat hij wist dat ik daar op zou reageren en hij die kans niet voor bij wilde laten gaan. Inmiddels heb ik geleerd hoe allet hij is op alles wat ik zeg en schrijf en daar behoorlijk misbruik :-)) (hmm volgens Hem gebruik :o) ) van weet te maken. >

Na wat gerommel hoorde ik het zwiepen van een zweep langs mijn oren suizen, zou nu de straf volgen? Ik had geen flauw idee, hij repte er met geen woord over, en ik wist dat ik in mail 85 gescoord had. Gespannen wachtte ik af...enerzijds het verlangen naar de eerste klap, anderzijds toch ook weer een beetje angst en verzet. Nog een keer sloeg hij ermee in de lucht en ik voelde de spanning in me toenemen.....PATS....ik trok mijn schouderbladen samen van de schrik. Daarna weer een PATS, en nog een.. Ik begon te wennen aan het knallende geluid, mijn huid ging steeds warme aanvoelen. In een rustig tempo ging hij door, telkens afwisselend van plaats. Opeens stopte hij, mijn lichaam schokte omdat de verwachtte klap niet kwam. Een beetje angstig stond ik te wachten op een volgende serie klappen. Hopelijk zou Hij daar geen hardere zweep voor pakken. Het viel mee, strelend gingen zijn handen over mijn rug wat het gevoel nog intenser maakte. Dit lekkere gevoel stopte helaas en ik kon horen dat hij om me heen liep, niet wetende wat er zou volgen.
Pets!!...Hij gaf me een klap op mijn linker borst, een schok ging door me heen. Ik wilde me losrukken om automatisch mijn borsten te beschermen, een onmogelijke zaak. Toen één op mijn andere....alleen iets harder.....hij bleef doorgaan en het genot nam de overhand. Zo ging Hij een behoorlijk aantal klappen door en ik was blij dat de Meester toen Hij stopte niet aan mij vroeg hoeveel ik er gekregen had. Eindelijk de blinddoek ging af, hij zoende me. Smachtend opende ik mijn lippen, hongerig naar meer. Zijn hand dwaalde af naar mijn kutje, als hij nog twijfel had was dat bij deze over. Bloedgeil stond ik daar te genieten, mijn kutje was inmiddels behoorlijk nat geworden>

Terwijl hij me zo heerlijk streelde , stelde hij me de vraag * Wat zeg je dan als de Meester je zo verwent?* Ik verslikte me bijna, eerder de week was er een kleine discussie via mail geweest. Met veel tam tam had ik gezegd "als je maar niet denk dat ik dankjewel ga zeggen". Het enige antwoord wat ik toen kreeg was " we zullen zien" met een *EG*. Prompt weigerde ik dan ook om het te zeggen. Weer herhaalde hij zijn vraag en ik had het lef om te blijven zwijgen. Ik zag zijn gelaatstrekken grimmiger worden, ik kon er niets aan doen. Ik haatte het om te moeten spreken, laat staan dat ik ging bedanken. Hij dreigde me daarvoor te zullen straffen en kneep me pijnlijk in mijn tepels...shit...dat deed even zeer. Hij had het over de cane, waar ik nog geen benul van had wat ik me daar bij moest voorstellen. Maar toen Hij hem even aan mij liet zien en hij zei dat dat een hele gevoelige zaak zou zijn, brak mijn weerstand. Ik koos eieren voor mijn geld en zei behoorlijk beschaamd "Dank U Wel Meester". Hij liep naar het rek, en kwam terug met een paar klemmen die met elkaar verbonden waren door een ketting. Deze zette hij bijna teder vast op mijn tepels, ik kreunde zachtjes ......mmmhh.... ik denk van genot. Vervolgens trok hij me stevig tegen zich aan, au...dat voelde toch wel even anders. Hij nam de ketting in zijn hand begon daar aan te trekken, van zacht naar steeds harder. Afwisselend trok Hij aan die ketting recht naar voren, omhoog, omlaag en opzij. Ik werd steeds geiler van dit gevoel en zakte een beetje weg. Plotseling liet de Meester de ketting los en door het rukje aan mij tepels werd ik weer bij de les geroepen. Hij kuste me nogmaals en weer voelde ik me smeltenů Ik dacht (een beetje teleurgesteld ) dat het wel voorbij was en dat Hij de straf vergeten was.
Maar dat was een vergissing. Tijd om bij te komen kreeg ik amper. De straf van de mail was hij dus niet vergeten. Hij dwong me zelf om een paar zwepen van het rek te kiezen. Verrekte gemeen, er hingen er vele en ik had geen flauw idee waar ik goed aan deed. Toch vond ik mezelf wel bij de hand, want ik haalde ze wel op de juiste manier van het rek. Zeg eerlijk was toch niet slecht van voor een eerste les,...Hij liet me nogmaals de cane zien en zei dat ik er daar zeker vijf van zou ontvangen. De rest van de straf zou hij afwisselen met de verschillende zwepen. Heel even dacht ik "mijn god waar ben ik aan begonnen". Maar het verlangen om te mogen ondergaan was veel en veel sterker. Ik had ook het gevoel dat hij me behoorlijk op de proef wou stellen, nu dan had hij aan mij geen verkeerde. Hij pakte naar zijn zeggen een veel zwaardere zweep en met een flinke knal kwam de eerste neer op mijn rug. Dat was wel even anders als de vorige, deze klappen kwamen met meer kracht aan. Mijn lichaam schokte op de klappen die kwamen, het tellen ging me moeilijk af. Heel mijn rug moest er aan geloven en ook mijn billen ontzag hij niet. Daarbij wisselde hij het af met zijn blote hand en ik deed moeite ze te ontwijken. Uiteraard was dit vergeefs en zowel mijn rug als mijn billen kleurden dan ook al snel mooi rood volgens zijn zeggen. Hij stopte even met slaan en liep om mij heen. Hij kwam voor me staan en haalde de klemmen van mij tepels, daar was ik niet zo content mee want het deed verrekte zeer. Hij verzachte dat door ze om beurten in zijn mond te nemen en er zachtjes aan te sabbelen. Je zou kunnen zegen dat het leed alweer geleden was. Hij zei me dat er wat vocht uit kwam en dat Hij dat een mooi teken vond om hem te bedanken. Ik geneerde me, maar zag aan zijn gezicht dat hij het meende, een trots gevoel kwam in mij naar boven. Na een heerlijke knuffel, waar voor mij geen einde hoefde te komen ,vond hij het tijd worden voor iets anders. >

Hij zette me voor het kruis, wat zo wie zo al veel indruk op me had gemaakt. Daar aan vast geketend, had ik weer het gevoel van totale machteloosheid. Met een gemene grijns plaatste hij op nieuw klemmen op mijn tepels. Dat gevoel kende ik al een beetje dus was daar wat minder angstig voor, maar tot mijn sch(r)ik pakte hij nog een stel klemmen. Hij lachte naar me en streelde zachtjes met die klemmetjes langs mijn lichaam in de richting van mijn buik. Ik begon het ergste te vrezen, moest nu ook mijn kutje er aan geloven? Dat zou hij toch niet echt doen? Hij bleef naar me lachen en ging op zijn knieeen voor me zitten zodat ie er beter bij kon. Hij deed het echt. Hij pakte een van mijn lipjes en trok die naar buiten. Nog geloofde ik het niet echt, maar Hap! Daar voelde ik die klem zich vastzetten in mijn gevoelige vlees. Gelijk daarna deed Hij hetzelfde met de 2e en ik merkte dat het vooral mijn eigen angst was waar ik last van had. Het viel gelukkig mee. Dat was zeker op mijn gezicht af te lezen dus hij hing er een gewichtje aan en nog één,....Ik kreeg meer het gevoel dat ik voor een eindexamen daar was dan voor een eerste les.
Mij weer totaal op het verkeerde been zettend pakte hij een camera, vroeg me nog of ik mijn gezicht af geschermd wilde hebben. Ik zei dat dat niet hoefde en vervolgens duwde hij me een bit tussen de tanden. Ik kreeg een balletje in de handen waarbij hij vertelde dat het ter vervanging was van het stopwoord. Het stelde me zo gerust dat als ik nog angst had dat op dat moment totaal verdwenen was. Ik moet eerlijk bekennen dat ik een bloedhekel heb als er foto's van me worden gemaakt, voelde me ook echt niet prettig. Ook daarover had ik in mail hoog van de toren geblazen door te hebben gezegd dat hij ook dat wel kon vergeten. Het was de wil om te doorstaan en om werkelijk te leren wat me er door heen hielp. Op een gegeven moment brak het zweet me uit, één van de klemmen met een gewicht ging me parten spelen. Een helse pijn schoot er door mijn onderlichaam. Als de Meester niet zo alert was geweest, had ik denk ik zeker het stopwoord moeten gebruiken, in dit geval het balletje moeten laten vallen. Hij zag de blik naar mijn hand en begreep al vrij snel. Kwam naar me toe, en verwijderde de pijnlijke klem, vervolgens een heerlijke knuffel.
>